umut
camdaki buğu
dokunuversek
silinecek

Seansları iki haftada birdi. Hep saat 16.00’yı yeğliyordu, çünkü kırk dakikadan fazla süren tedaviden sonraki bulantıları hastaneye yakın evinde geçirmek istiyordu. Kemoterapi salonunda altı koltuk vardı. Sonuncu, cam kenarındaki onundu. Oturdu, alışkanlıkla yandaki sehpaya elini attı. Hasta oyalansın diye oraya konulan dergi değiştirilmişti. Sevindi. Geçen seferki tarih dergisini ezberlemişti artık. Şimdiki National Geographic Türkiye dergisinin beş yıl önceki sayısıydı. Uzanıp aldı. O sırada hemşire geldi, “Merhaba Nermin Hanım.” dedi ve cevap beklemeden serumu takıp gitti. Damlalar sabırla düşmeye başladı. Koltuklardaki herkes kendi acısıyla baş başaydı. Biri örgü örüyor, üçü telefonuyla meşgul, bir diğeri de gözlerini kapatmış uyuyor ya da uyuma numarası yapıyordu. Kucağında dergi olan bir tek oydu.

Derginin sayfaları yılların izlerini taşıyordu. Bundan önce kim bilir hangi serviste, kaç hastanın göz gezdirdiği bir zaman kapsülü gibiydi. Kapağındaki fotoğrafta küçük bir teknede dört siyahi vardı. “Sudaki Umut” yazıyordu beyaz harflerle. İlk kelimenin altına mavi bir kalemle “Ve serumdaki.” diye ekleme yapılmıştı. Gülümsedi.

Çantasını karıştırdı, kalemi yoktu. Hemşire de ortalıkta görünmüyordu. Rujunu çıkardı, kapak fotoğrafındaki teknenin gövdesi üzerine titrek, kalp ritmine benzeyen bir karalama gibi “Bizi umut yaşatacak.” diye yazdı. Serum bitene kadar derginin kapağına bakarak düşündü. Hastaneden çıktığında, daha eve varamadan kusmaya başladı.

İki hafta sonraki seansta daha koltuğa oturmadan eli dergiye gitti. Kapakta bir değişiklik yoktu. Üzüldü. Serum takıldıktan sonra dergiyi bir süre öylece elinde tuttu. Sonra karıştırmaya başladı. Altıncı sayfanın en altında kurşun kalemle yazılmış notu gördü. “Bu yolculuğun sonu nerede bitiyor acaba?”

Nermin’in içi burkuldu. Hazırlıklı gelmişti, kalemi vardı bu sefer. Kendi cevabını yazdı. “Belki hiç bitmiyordur. Sadece yön değiştiriyoruz.” Dergiyi yerine koyarken tuhaf bir sıcaklık hissetti. Uzun zamandır kimseyle dertleşmiyordu ama şu an kendini öyle anlaşılmış hissediyordu ki…

Sonraki kemoterapide gizemli muhatabının mesajı “O zaman iyi bir yöne gittiğimize inanmak gerek, değil mi?” sorusuydu. Nermin kendinden emin “Ben buna inanmaya çalışıyorum. Sen de dene.” diye yanıtladı.

Artık her seferinde dergiye bakmak, sayfaları çevirmek için sabırsızlanıyordu. Farklı sayfalarda yazılan her mesaj, tanışmayan ama birbirlerini anlayan iki kişinin sessiz bir konuşması gibiydi. İkisi de hem umut arayan, hem de umut vermeye çalışan mesajlarla iletişim kuruyordu.

Ancak bir gün dergideki şampuan reklamının altına “Bugün on dördüncü seansım. Bir sonraki son. Hem korkuyor, hem de gülmek istiyorum. Saçlarım yastıkta kalıyor… Adım Kemal. Artık herkes Keltoş diyebilir bana.” diye yazıldığını gördü. Ağlamaya başladı. Uzun süre ne diyeceğini bilemedi. Sonra kalemini aldı, titreyen elleriyle “Onuncudayım. Benimkiler de dökülüyor. Belki de bu şampuanı kullanmayı bırakmalıyız. Nermin.” diye yazdı, yanına acemice bir gülücük işareti ekledi. 

Her mesaj kısaydı, aralarındaki sessizlik derindi. Birbirlerini hiç görmemişlerdi, yalnızca aynı koltuğu, aynı dergiyi, aynı acıyı paylaşıyorlardı.

Kasım ayının ilk günlerindeki seansta dergideki son mesajı göreceğini biliyordu. Kalbi hızlı hızlı atarken sayfaları çevirdi, bir deniz fotoğrafının altında buldu. “Sonuncudayım. Belki bir Pazar günü deniz kenarında karşılaşırız. Çardak Kafe’yi çok severim mesela. Orada, elinde bu derginin yeni sayısı olan birini görürsen, bil ki benim. Kel kafamdan da tanıyabilirsin tabii. Görüşemezsek iyi şanslar.” Dergiyi yavaşça kapattı Nermin, üzerine iki elini koydu. Sanki birinin elini avuçlarına almış gibi hissetti.

Gece vardiyasında temizlik görevlisi Fikret, sessiz odaları paspaslıyordu. Saat geç, ışıklar kısık, neredeyse tüm kat boştu. Yerde, koltukların altında, sehpalarda unutulmuş eşya olup olmadığını kontrol ediyor, buldukları işe yaramaz şeylerse girişteki güvenlik görevlisine teslim ediyor, para edecekleri cebine atıyordu.

Kapağı yıpranmış, kenarları lekeli dergiyi şöyle bir karıştırdı. Bazen kağıt parayı ayraç gibi kullananlar oluyor, sonra bırakıp gidiyorlardı. Bir şey yoktu derginin içinde. Çok eskimişti, atmak lazımdı artık. Kapaktaki kalem izlerini fark edince durdu. Okudu. Yazılanlar ilgisini çekince koltuğa oturup sayfaları karıştırmaya başladı, diğer mesajları gördü. İki kişi, bu dergiyle bir köprü kurmuştu. Son mesaja geldiğinde merakı tavan yaptı. Acaba sonra ne oldu? Buluştular mı? Umutlarını birleştirip el ele bir hayat kurdular mı? Yoksa kendi yalnızlıklarında mı öldüler?

Sorular aklından hızla geçti. Dergi elinde, koridordaki hemşire bankosuna gitti. Oradaki kalemle önce kapağın üst tarafına kocaman harflerle “SAKIN ATMAYIN” diye yazdı, sonra arka kapaktaki boşluğa “Dergi iyice eskimiş ama yazdıklarınız kalpleriniz kadar sıcak.” diye ekledi. Getirip aynı sehpaya koydu. Sonra dört kat aşağı inip, o akşam diğer odalarda bulduğu küpe ve parayı güvenliğe teslim etti.